足無しの東京 ❸
เรามาต่อกันที่ตอนที่3เลยดีกว่าเนะและก่อนที่เรา
จะเริ่มเรื่องกันนะวันนี้ผมมีอะไรมาเล่าให้อ่านกัน
จะว่าขำก็ขำนะเป็นเรื่องเล่าเก็บตกมาจากเจแปนนะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*ผมขอขอบคุณเอาไว้ก่อนเลยนะสำหรับนิ้วกลมที่เอา
เรื่องเล่าดีๆนี้มาฝาก
บทเนี่ยมันออกจะวาบหวามไปนะถ้ารับไม่ได้ก็ออกไป
เถอะแต่ถ้ายอมรับว่ามันคือศิลปะและเป็นสัจจธรรมทาง
ธรรมชาติแล้วละก็ไปอ่านกันได้~_~!
18 กล่องทิชชูหลังวัด (2)
เป็นหนึ่งพันสองร้อยเยนที่ใช้เวลาในการตัดสินใจไม่นาน
เราควักมันออกมาเสียบลงในช่องซื้อตั๋วอัตโนมัติอย่างไม่
ลังเลนักแม้ว่าการเลือกชื่อหนังจะยากกว่าการเลือกซื้อบะ
หมี่เพราะหนังชื่อยาวกว่าเราต้องช่วยกันเพ่งชื่ออยู่นานว่า
ใช่เรื่องอยากดูรึเปล่า
เราไม่อยากเสียเงินหนึ่งพันสองร้อยเยนเพื่อแลกกับหนัง
ศิลปะคุณภาพเยี่ยมรสนิยมสูงของญี่ปุ่น
เพราะเรามาที่ร็อกกุเพื่อดูหนังโป๊(ตามภาษาตัวผู้น่ะ)55
ผู้ชายไทยทุกคนควรร่วมกันยอมรับว่าเราโตมากับหนังโป๊
ญี่ปุ่นพวกเธอซุกตัวอยู่ใต้เตียงนอนและในซอกความจุอิ-
เล็กทรอนิกส์ที่ซ่อนไว้ลึกสุดๆในฮาร์ดดิสก์ของคอมพิว-
เตอร์ที่เราไปยื้อยุดฉุดเธอมาจากเว็บไซด์ต่างๆรวมถึงที่นอน
แน่นิ่งรอการสัมผัสอยู่ในแผ่นซีดีบางๆที่ก้นลิ้นชักเราผูกผัน
กับเธอเหล่านั้นไม่น้อยไปกว่าโดราเอมอน ซึบาสะ เซนต์เซ
ย่าและซากุรางิ
ไม่น้อยไปกว่าที่พี่สาวน้องสาวเราหลงรัก แมว เฮลโลคิตตี้
กบเคโระหรือแบแบดมารุ เป็นคุณ-จะไม่อยากไปดูหนังโป๊
บนแผ่นดินต้นฉบับสักครั้งในชีวิตเหรอ?
หนึ่งพันสองร้อยเยนดูได้สามเรื่อง???
เราค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปในโรงหนังซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินคนดูนั่งกัน
กระจัดกระจายเหมือนทุกคนต้องการความเป็นส่วนตัวกันทั้ง
นั้นเมื่อเหลือบสายตามองไปรอบๆเราถึงได้รู้ว่าเราเป็นแขก
แปลกหน้าของที่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเชื้อชาติหากแต่เป็นเรื่อง
ของวัยด้วย.
ทั้งโรงเต็มไปด้วยชายสูงอายุกะคร่าวๆแล้วน่าจะเกิน60ขวบ
ไปแล้วทุกท่านสำหรับเราหนังนอกจอสนุกไม่แพ้หนังในจอ
เลยทีเดียวระหว่างที่นั่งดูอยู่แถวหน้าสุดเราจะได้ยินเสียงซาว
นด์เอฟเฟกช์แปลกๆลอยมาจากบรรดาคุณลุงข้างหลังตลอดเว
ลาซ้ายบ้างขวาบ้างถ้าเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นคงเขียนเสียงเหล่านี้ด้วย
คำว่า..........(ขอไม่ลงท่าจะดีกว่านะจิ้นเอาเองแล้วกัน)ที่แตกต่าง
จากการดูหนังปกติอีกอย่างคงเป็นเรื่องของการเข้าห้องน้ำที่นี่คน
ดูจะลุกไปเข้าห้องน้ำบ่อยมากสลับสับเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆคนนี้
เข้าคนโน้นออกเรียกว่ารอคิวกันไม่มีหยุด
ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกคุณลุงเขาเข้าไปทำอะไรกันคำตอบรอ
อยู่หลังประตูห้องน้ำบานเล็กบานนั้น ผมเปิดประตูออก...........
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือกระดาษทิชชูใช้แล้วกองเกลื่อนเต็มพื้น
ห้องน้ำทำเอาผมตกใจและแปลกใจไปพร้อมๆกัน
ทุกคนจะเป็นหวัดพร้อมกันหมดเชียวหรือ?
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จบแล้วแฮะตอนแรกอ่านแล้วก็แปลกใจอยู่นะแต่พอเจอ
ตอนจบเข้าไปฮาแตกเลยฮะ5555555555555555555555
คิดได้ไงเนี่ยบทนี้จบแค่นี้แหละใครรับไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้
นะถ้าเข้าใจว่ามันคือเรื่องเล่าจากประสบการณ์จริงและคือ
ศิลปะที่ไม่ได้ดูถูกใครทั้งสิ้นเอาเป็นว่าเราชอบอันนี้ก็แล้ว
กัน555555555
ขอจบเหมือนเดิมด้วยกลอนโดนๆนะแต่คราวนี้คงขาดไปที่
ไม่มีเกร็ดจากเจแปนไว้บทหน้าดีกว่า
เอากลับมาได้ไหม
วันที่เคยร่าเริง สดใส ไม่มีใครทำร้ายฝัน
วันที่ยิ้มให้ใครๆได้เป็นร้อยพัน
วันที่มีแต่ฉันให้ความสำคัญกับตัวเอง
ฝากไปทิ้งได้ไหมใจช้ำๆ
พร้อมคนที่ทำให้ใจแหว่งวิ่น
เอากลับมาได้ไหมเสียงหัวเราะใสอยากให้ใครๆได้ยิน
เอาคืนไปชีวิตที่เหมือนคนสูญสิ้น....ซึ่งวิญญาณ"
(ดอกแก้ว)